AntiHistamine

گفتمش ای جانِ جهان! مفلس و بی‌مایه شدم

گفت منم مایه تو، نیک نگه دار مرا...

روز تویی، روزه تویی، حاصل دریوزه تویی

آب تویی، کوزه تویی، آب ده ای یار مرا...

... دلم باران می خواهد و پائیز و  آسمانی که ابرهایش به زمین رسیده و جاده های خیس و شیشه های بخار گرفته و مهر.

شاید اگه یه روز ازم بخوای در مورد یه جور کار باهات صحبت کنم،  بشینم و از« زنده نگه داشتن آدما » برات بگم...

حالا اینکه '' این دیگه چه جور کاریه؟ '' و '' به چه درد میخوره؟ '' و '' کجاها کاربرد داره؟ '' و ... هم از حوصله من، هم از حوصله تو، هم از حوصله آدما و هم از '' حوصله این بحث '' خارجه...

چند وقتیه تماشای نقشی که بازیگرای زندگی بازی می کنند، برام جالب شده!

- یه سریا نقششون اینه که نقش یه سری دیگه رو تو زندگی یه سری کمرنگ کنند.

- یه سریا نقششون اینه که سعی کنن تو زندگی یه سری دیگه -  هر طوری شده -  یه نقشی بازی کنن.

- یه سریا نقششون اینه که خواسته یا ناخواسته، دونسته یا ندونسته، قشنگیای صحنه های زندگی یه سری دیگه رو خراب کنن.

- یه سریا نقششون اینه که نقش شعبده بازا رو بازی کنن.

- یه سری هم اونطور که دوست دارن نقششون رو بازی می کنن و منتظر بازی بقیه نیستند؛ سعی می کنند اونا از همبازیاشون بازی بگیرن...

حس می کنم از اون فیلماس که باید بشینی و تا آخرش قصه رو دنبال کنی...

آنقدر مشغله‌ام زياد شده و آنقدر افکارم مشوش و آنقدر بی‌خوابيهايم زياد شده که ترجيح می‌دم بشينم فکر کنم ببينم قيافه آدمها در تابستان جذابتر است يا در زمستان ... ؟

- عذر می‌خوام می‌تونم يه عُمر وقتتون رو بگيرم؟

- بله! خواهش می‌کنم... فقط کوتاه باشه لطفاً ...

خوب که فکر کنی، می‌بينی که از تو ديوونه‌تر کسی نيست.

پ.ن: «تجميع اضداد» که می‌گن همينه ديگه. تو می‌تونی فکر کنی و ببينی که از تو ديوونه‌تر کسی نيست!

اون: دستتون درد نکنه خدای مهربون، ازتون ممنونم.

خدا: دلت درد نکنه بنده‌ی من، فقط منُ يادت نره ها...

اون: ديگه دلم درد نمی‌کنه خدا جون. ممنونم که کمکم می‌کنين که شما رو فراموش نکنم.

                   (صدايی که فقط زمزمه‌اش را می‌شنوی):
                                            .... و اتفاق .....کنار درخت ....
                                                        .... بدل کنيد... ..گمشده پاک ....
                                                              ...و اتفاق وجود....
                                                                               ...بدل کنيد به يک ارتباط گمشده پاک...

سفر بخير دکتر...

...

پایان نزدیک است.

آنچنان که گذشته ای دور، بسیار نزدیک...

و آینده ای که "که می داند؟"...

پایان، تجزیه نیست. ترکیبی شگرف از گذشته و آینده است. آغازی موهوم است.

آنچنان که عاشق و معشوق در هم آمیخته اند.

یادم باشه که دیگه از این به بعد نباید بگم یادم باشه فلان کار رو بکنم. همیشه دو حالت وجود داره:

-1 وقت انجام اون کاریه که فکر می​کنی بعدا باید یادت باشه انجامش بدی، پس معطل نکن...!

-2 کم رنگ ترین قلمها خیلی بهتر از قوی ترین حافظه ها کار می کنند.

تازه مگه نشنیدی که بیشتر فریاد اهل دوزخ از تسویفه؟

بعد هم همیشه یادت باشه که "ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم..."

خیلی وقتها مشکل خود مائیم نه حافظه هامون!

حرفهايی است برای گفتن ، که اگر گوشی نبود نمی گوييم !

و حرفهايی است برای نگفتن

حرفهايی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند !

به تماشا سوگند و به آغاز "بهار"

بهار است. زمین خسته از سرمای دیجور، "استخوان می ترکاند" و سبزی هایش را که گویا در دل نهان کرده بود، به ناگاه  "رو می کند".

...

همه زیبایی و شادابی اش را در دل از "بر" می‌کنم و متحیرانه می اندیشم که اگر مهر و آبان و آذر و دی و بهمن و اسفندی نبود، باز هم بهاری در راه بود؟؟؟

... می‌بینمت که سر تکان می‌دهی که : هرگز... هرگز...

... و من مسافرم ای بادهای همواره!

       و اتفاق وجود مرا کنارِ درخت،

                        بدل کنید به یک ارتباط گمشده پاک...

...

راستش دیگه خسته شده بود. دیگه واقعــــاً خسته شده بود. توی روزمرْگی هاش هیچ اثری از تولد یا طلوع نبود. روزها سخت و سنگین بار هم رو به دوش می کشیدن بلکه دونه دونه از صفحات تقویم عبور کنن.

مدتها بود که رو لبۀ پایین روندۀ منحنی زندگی به کندی حرکت می‌کرد. البته این اواخر خیلی وضعش بهتر شده بود. واسه این که دیگه واقعاً هیچی براش فرقی نمی‌کرد. بود و نبود، یکی بود. غم و شادی براش رنگ باخته بود. آره ... این خیلی بهتر از این بود که مثِ یه کلاف همینطور به هم بپیچه و گره هاش بیشتر و بیشتر بشه. راستش دیگه بندِ آزادی باقی نمونده بود که گره جدیدی رو بخواد ایجاد کنه... گره های قدیمی هم کهنه تر و محکمتر از اونی بودن که بخوای به تکون دادنشون فکر کنی. چه برسه به باز کردنشون!

وقتی پله برقی داره همینطور میاد پایین،بهتره که بی تفاوت پائین بایستی و اصلا تلاش نکنی که در خلاف جهت بالا بری. خیلی خسته تر از اون بود که حتی بتونه به پله های  اول برسه. چه برسه به اینکه بخواد بالا بیاد!

اما در حین این بی تفاوتی آخرین حسِ باقی مونده براش، اضطراب بود. آره می‌دونم... داری به تناقض می‌رسی. واسه آدمِ بی تفاوت، «اضطراب» تعریف شده نیست؛ ولی واقعیت داشت. الان برات توضیح می‌دم.  آخرِ کار براش اصلاً مهم نبود. اینکه سالِ دیگه، ماهِ دیگه، هفتۀ بعد، فردا، یا حتی یک ساعتِ بعد چی میشه، اصلا براش مهم نبود. اما هر لحظه مضطرب بود. شاید آخرین اثر از همۀ زندگی های قشنگی که خیلی سالِ پیش، - شاید تو بازیهای کودکانه‌اش - واسه خودش تعریف کرده بود و سایه روشنهایی ازش رو هر لحظه کابوس می‌دید؛ به رنگِ اضطراب و غربت براش جلوه می‌کرد. با کلی نوسانات لحظه ای و ریز با خط  ∞-y= مجانب بود.

خیلی وقت بود که دیگه دلش معجزه نمی‌خواست. خیلی وقت بود که مطمئن شده بود وجود ناجی واقعی، یه افسانه بیشتر نیست. همه درها بسته بود. هیچ روزنه‌ای رو به هیچ نوری باز نبود، چه برسه به دری که ناجی با معجزه اش از اون در وارد بشه...! زندگی همینه که هست: پوچ و خالی، پر از اضطراب و غربت. پر از گره‌هایی که سالها به هم پیچیده بودن و هیچ دندونی یارای باز کردنشون رو نداشت! هیچ رنگ و ترانه‌ای روحش رو صیقل نمی‌داد.

" چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو.... گاه می‌اندیشم، خبر مرگ مرا با تو چه کس می‌گوید... " شاید یه زمانی واسش مهم بود، اما حتی دیگه اینم واسش فرقی نمی‌کرد...!

:: الينايی